Od Nickiego

Spacerowałem po terenach watahy. Zacząłem nucić piosenkę,
którą kiedyś znalazłem w notatniku brata:

I'm losing sight 
Don't count on me 
I chase the sun 
It chases me 
You know my name 
You know my face 
You'd know my heart 
If you knew my place 
I'll walk straight down 
As far as I can go 

I follow you 
You follow me 
I don't know why 
You lie so clean 
I'll break right through the irony...

Dziwne. Nigdy nie potrafiłem go zrozumieć.
Musiał kiedyś stracić coś ważnego... dowiem się... jak
tylko będę mógł. -Myślałem.
-Kto stracił coś ważnego?- usłyszałem Sorię
-Yyy... umm...
-Miała na imię...
-To mój brat! Nic takiego... tak po prostu o tym myślałem.
-Poza tym masz... niezły głos.- uśmiechnęła się
-Słyszałaś?!
-Dość... smutna piosenka.
-Bo nikt mnie nie lubi. Mogłem wtedy pójść do mamy...
-Kiedy?
-Kiedy opatrywałaś mi rany.
<Soria?>